แม้ภาพตรงหน้าอาจไม่ชัดเจน

แม้ภาพตรงหน้าแสนจะเลือนราง

แม้ภาพตรงหน้า คือสิ่งที่อยู่ใน ภวังค์

แม้ภาพตรงหน้า มิอาจได้สัมผัส

 

แต่ฉัน.. จดจำ และซึมซับมันได้ชัดเจนอยู่ข้างใน

ภาพ.. ที่ทำให้ฉันไม่อยากลืมตา

 

เธอยังคงสวยเหมือนเดิม..

และสายตาแบบนั้น ที่ฉันเคยได้จ้องมัน

อาจจะแม้เพียงแค่เสี้ยววินาที

แต่มันติดตา ตรึงใจ มาจนถึงตอนนี้ ที่ฉันลืมตา

 

นึกเสียดายภาพนั้น ฝันที่ทำให้ไม่อยากตื่น

ทุกอย่างพร่ามั่ว แต่ฉันกลับพยายามบันทึกมัน

ให้ชัดเจนให้ได้มากที่สุด

อยู่ในหัวใจ..

 

นับจนถึงตอนนี้..

เจ็ดเดือน กับอีกสิบเอ็ดวัน เวลา ช่างผ่านไปไวเหลือเกิน

เกินจนฉันมานั้งนับดูแล้วนึกเสียใจ ที่ปล่อยให้มันล่วงเลยมา

โดยที่ไม่เคย พยายามเชื่อมต่อความสัมพันธ์ ระหว่างเราเลย

 

เรื่องแค่นั้น ช่างง่ายนิดเดียว

แต่ฉันกลับเลือก ที่จะนิ่งดูดาย

และตอนนี้ก็กลับมานั้งเสียใจในความผิดพลาด

และล้มเหลว ของการตัดสินใจ ที่แสนจะโง่เขลา ของตัวเอง

 

เสี้ยววินาทีนั้น ที่หัวใจพองโต

ตาคู่นั้น น้ำเสียง รอยยิ้ม แบบนั้น

ทำเอาฉันคิดถึงเสียจน..

อยากหลับตา กลับไปอยู่ในภวังค์ แห่งฝันอีกครั้ง

แต่..!!~*

ความผิดหวัง กำลังรออยู่ตรงหน้า

ฉันคงมิอาจ กลับไปฝันเรื่องนั้น ได้ดังเดิม

 

ความผิดหวัง กำลังรออยู่ตรงหน้า

ฉันคงมิอาจ กลับไปยืนจับมือกับเธอ ในฝัน แบบนั้น

ได้ดังเดิม..!!~*