นี่มันกี่โมงแล้วนะ..

หลายคนคงหลับไหล

หรือตกอยู่ในพะวง ห้วงแห่งความฝัน

จะมีสักกี่ล้านคนกัน บนโลกใบนี้

ที่จะนั้งจ้องจอแสงสี่เหลี่ยม

อยู่อย่างนี้เหมือนกันกับฉัน

และมีอารมณ์.. ที่ไม่ต่างกัน

..........................

ขนลุกตั้งชัน..

ลมหนาวของค่ำคืนนี้

กระทบผิวกายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

มองรถราที่วิ่งสวนทาง

ไม่มีสักคัน

หรือว่าตอนนี้ ฉันจะอยู่บนโลกใบนี้

เพียงลำพังซะแล้ว จริง จริง..

..........................

ฉันเดินก้าวผ่านประตูบ้านด้วยอารมณ์อิดโรยเต็มที..

หลายวันแล้วที่ไม่ได้กลับมาเหยียบ

ฝุ่นเกราะ เกรอะ กรัง เหมือนเดิม..!!~*

นึกเกลียดตัวเอง ซะแล้วสิเรา เห้ออ""

ถอนลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ถึงซะที หลังจากที่ทนขับรถตากลมจนมาถึงที่นี่

ที่พักพิงสุดท้าย..ที่ฉันจะคิดถึงมัน

ไม่รู้ที่ผ่านมา ฉันออกไปไขว่ขว้าหาสิ่งใดกันนะ...

วันแล้ว.. วันเล่า.. ที่รู้สึกแบบนี้

ฉันก็ต้องกลับมายืนจุดเดิม นั้งนึกถึงวันคืนที่ผ่านมา

เมื่อค้นพบแล้วว่า..

สิ่งที่ออกตามหา ไม่มี และไม่เคยจะได้อะไร

เป็นของแถมกลับมาเลย

อยู่คนเดียว ให้หัวใจซึมซับความเหงาจนอิ่ม

ร่างกายก็คล้อยอยากกลับไปทำอย่างเดิม อย่างที่เคยเป็น

..........................

เหงา..!!~*

ฉันกระซิบบอกหัวใจตัวเองอย่างแผ่วเบา

มองตัวเองผ่านกระจก.. ที่สะท้อนความไม่เป็นผู้เป็นคน

แล้วก้มหน้าซุกอยู่กับ ความโดดเดี่ยว ต่อไป..

คืนนี้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นคืนที่โหดร้ายอย่างที่สุด

ที่ฉัน.. ตัดสินใจทำร้ายตัวเอง

ด้วยความรู้สึก อย่างที่ไม่มีวันที่ใครจะเข้าใจ

แด่ฉัน.. ในคืนที่ทำร้ายหัวใจตัวเองอย่างเลือดเย็น..