ตอนแรกตั้งใจจะให้ Entry นี้..

เป็นเรื่องราวแสนเศร้า เคล้าน้ำตา

แต่ก็เอานะ.. เวลาตั้งใจทีไร

มักจะเขียนออกมาไม่ได้เรื่องทุกที

เศร้าแบบฝืดฝืด.. เศร้าแบบ ที่ควายที่ไหนก็เขียนได้

เศร้าแบบ ที่ไม่เคยเศร้าได้ขนาดนี้

เพราะ... เศร้า ที่เศร้าไม่ออก (เข้าใจกันป่าวว่ะ..)

ง่ะ!!.. แต่อยากอึ๊บ!!

เอาเรื่องที่ผ่านมาของเช้านี้ดีกว่า

ความจริงช่วงชีวิตแต่ละวินาทีของเรา

มันก็มีรายละเอียดให้เขียน ให้เล่า

เยอะแยะมากมายเลยนะ.. (ถ้าสังเกตมันให้ดี)

ก็แล้วแต่ว่าเราจะจดจำมันได้รึป่าว..

ใส่ใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ากันมากน้อยแค่ไหน..!!~*

หรืออาจะเรียกได้ว่า ลืมช่วงเวลา

ความสุข เล็ก เล็ก น้อย น้อย เหล่านั้นไป

( แฝง.. ติดตาม Enrty >> ลืมรอยยิ้มที่ผ่านมา << ได้ที่นี่ครับ )

.................................

เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการหิวกระหายน้ำอย่างมาก..
อย่าคิดที่จะเปิดมันเลยตู้เย็น
เพราะข้างใน มักจะมีแค่แสงไฟ และความว่างเปล่าอยู่เสมอ
ผมเลยรีบอาบน้ำ แต่งตัว แล้วบึ่งรถไป เชแว๊นนน ( 7eleven ) ทันที

แม่งตอนออกจากบ้านรีบจัด.. ดันลืมเอากุญแจรถ/บ้าน ออกมาอีก
ปีนสิครับ.. งานนี้

เมื่อถึง.......
อ่าาาาส์.. Being Boot ลูกพ่อ เปิดแดกมันแมร่งหน้าตู้นี่แหละ
เด๋วค่อยไปจ่ายตังค์..

คำเตือน..!! เช้า เช้า ควรรับประทานอาหารเช้า เพื่อสุขภาพนะครับ การดื่มเครื่องดื่มชูกำลัง เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเพราะฉะนั้น ซื้อขนมปัง และนมแทนดีกว่า ด้วยความปรารถณาดี จาก unzaa

ช่วงรอจ่ายตังค์ คนเยอะมาก ดูนาฬิกา แม่งสายอีกแล้วกุส์
สายตาใจจด ใจจ่อกับพนักงานตรงหน้า
ภาวนาในพี่แกคิดเงิน ให้ไวกว่านี้ทีเถิดดด แม่เจ้าประคู๊ณณ!!
แต่กว่าจะถึงคิว ยังอีกยาว..

ช่วงระหว่างรอ.. คนก็แห่กันเข้ามาซื้อ
แบบชนิดที่ว่า เสียงประตูของที่นี่ ดังตื๊ดด ตอด ไม่หยุดหย่อน

ความจริง 7eleven ที่หัวหินมีเยอะมากนะครับ
แต่ตรงที่ผมอยู่ มีที่เดียวใกล้สุด

{.. โอ๊ะ!! เคาน์เตอร์นั่นว่าง }
ช่วงที่กำลังจะไปจ่อคิว ผมชนกับร่าง นุ่ม นุ่ม นิ่ม นิ่ม
ร่างหนึ่งเข้าอย่างจัง

{.. โอ๊ะ!! ขอโทดครับ } สุภาพ...

สิ่งที่ผมกำลังเผชิญ
ผู้หญิงร่างเล็ก ผมซอยสั้น หุ่นดี ผิวสีน้ำผึ้ง
กำลังยืนยิ้มหร่า อยู่ตรงหน้า
และ เธอใส่ ผ้าขนหนูผืนเดียว

ห๊ะ!! ผ้าขนหนูผืนเดียว..
ใช่ครับ ผ้า ขน หนู ผืนเดียว เข้ามาซื้อของใน 7eleven
ผมแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่หางตาอะ เหลือบแล้วละ

{ อ่อ.. แค่ ดุมดุม นึกว่าจะ ดู๊มมมมม ดู๊มมมมม }
เห้อ.. แต่เธอก็ชั่งกล้านะเนี่ย

{ ถ้าผมดึงสิ่งที่ปกปิดร่างกายเธอออกนี่ จะมีปัญหามั๊ยอ่ะ }

อะ.. คุณครับ กระเป๋าตังค์หล่น
{ อ่อยกูส่งท้ายอีก.. }

- มึงรู้ได้ไงว่าเค้าอ่อย

- อ่าว รู้ดิ สัน(ชาดตะ)ดาน กูมันบอก

- มึงก็หลงตัวเองอยู่เรื่อย

- ...........

- ...........

- หลงเชี่ยไร.. ดูสายตากูเข้าใจและ ว่าเค้าชอบกู

- โหยย แค่เห็นกันสองจึ๊กเนี่ยนะ .. ชอบมึง

- เออ

- ไอฟายเอ๊ย.. แม่งชอบหลงตัวเอง

- กูจะบอกให้อย่างนะ นั่นอาจจะเป็นคนบ้าก็ได้

- คนบ้า คนบ้าห่ามึงดิ ขับบีเอ็ม นะมึง.. O_o

โลกเรานี่ก็เปลี่ยนไปเยอะเนอะ..!!~*
ผู้หญิงสมัยนี้ (บางคน) ก็ไร้ซึ่งยางอาย
อย่างเช่น กรณีนี้เป็นตัวอย่าง
น่าตาก็ดูดีพอใช้ได้ แถมท่าทางบ้านน่าจะมีกะตัง

สิทธิส่วนบุคลครับ
ใครจะแต่งยังไง ไปไหน ก็เรื่องของเค้าเนอะ
แต่เจอแบบนี้ ผมละอายแทน
ไม่ได้อายแทนมันนะ ( พ่อแม่มัน..)

..................................

เข้ามาบ่นอะไรว่ะเนี่ย..
นี่ขนาดเป็นแค่ช่วงเช้านะ แค่ไม่กี่นาที
เจอไปหลายต่อหลายเหตุการณ์
วันนี้จะเจออะไรบ้างวะกุส์

คือเรื่อง ของเรื่อง แค่จะเข้ามาบอกว่า

หนังสือ Hua Hin PocketGuide เดือนนี้ ออกแล้วคร๊าบบ..

หาเรื่อง เขียนยาวยาว ให้รำคาญตาไปงั้นแหละ

เอิ๊กกกกกก.. ทำงาน อั๋น ทำงาน

ขอหลบไปซดกาแฟก่อนนะครับ

Entry หน้า เจอกัน..

เริ่มต้น ต้น มึงเขียนดีนะ..
แต่พอชักกลาง กลาง จนท้ายเรื่อง ชักเริ่มห่วย