สายฝนโปรยปรายทั้งวัน..

ฉันนั้งเหม่อมองฟ้าสีหม่น สีเดียวกับหัวใจฉันในตอนนี้

นานนับครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้

หลายคนคงมีอารมณ์ที่ต่างกัน ในช่วงเวลาแบบนี้

ฉันเคยเป็นสุข กับการนอนกอดร่างบอบบาง

แล้วซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน.. ในวันนั้น

แต่วันนี้.. หัวใจเงียบเหงา

แต่มิใช่เพราะขาดไร้ร่างกาย ของใครคนนั้นหรอก

สิ่งที่แนบอยู่ใต้อกด้านซ้อยของฉันต่างหาก

ที่ขาดหายไป..

..................................

สองคืนกับหนึ่งวันเต็ม..

ที่ร่างกายคลุกอยู่บนเตียง และหน้าจอคอม

สองคืนกับหนึ่งวันเต็ม..

ที่กินข้าวเพียงแค่ มื้อเดียว

สองคืนกับหนึ่งวันเต็ม ที่ฉัน ไม่ได้อาบน้ำ

และสองคืน กับหนึ่งวันเต็ม ที่หัวใจ เรียกร้อง

โหยหา .. ความรัก .. จากตัวฉันเอง

ฉันรู้สึก.. เหมือนตัวเองเป็นคนขี้เหงาที่น่าสมเพศ ที่สุด

ภาพนอกแข็งแกร่ง ภายในช่างอ่อนแอและอ่อนไหว..

จมปรักอยู่กับตัวตน ที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมา

เพื่อทำร้าย จิตใจตัวฉันเอง มันเพื่ออะไรกัน??