insideun อ่านว่า อินไซต์ ยู เอ็น

3-4 ปีผ่านมาแล้ว เรื่องมันเริ่มจากกูชอบฟังเพลง.. แล้วก็เห็นบางคนมันเขียนไดอารี่ออนไลน์ ก็เข้าไปอ่าน แล้วมันก็มีเพลงให้ฟังด้วย แล้วก็ชอบ เลยอยากลองทำดูบ้าง สมัยนั้นกูว่าง ก็เลยนั่งอัพเพลงแม่งทั้งวัน วันละ 5-6 เพลง 7-8 เอนทรี่ เริ่มจากคนฟังมีแต่เพื่อนกันเอง ถ้าสังเกตจากคอมเมนท์ ใครไม่เมนต์กูก็ด่า มันเป็นการเมนต์บังคับ

ต่อมา..

บลอคกูก็ฮอตขึ้นเป็นลำดับ จากวันนึงคนเข้าบลอค 10 คน 20 คน จนมาเป็นร้อยเป็นพัน เพลงก็มีมากขึ้นจนเป็นร้อยสองร้อยเพลง แล้วบางที ชื่อบลอคกูก็ขึ้นไปอยู่หน้าแรกของกูเกิ้ล แม่งอะไรมันจะขนาดนั้น กูก็เลยภูมิใจ ก็เลยเหลิง..

คนก็แอ็ดมาคุยทุกวัน มาจีบกู โอ๊ยยย.. แทบรับไม่ไหว ใครจีบกูก็เล่นด้วย บางคนมีมาให้หลอกฟันก็ยังมี ใครสะดุดประโยคนี้โทดทีนะจ๊ะ ก็มันเรื่องจริง..

แล้ววันนึง ก็มีแฟนคลับกูเกิดขึ้นมา.. คนแอ็ดถล่มทะลาย.. เมล์กูถูกโพสต่อ.. ต่อ.. ต่อ.. ต่อ.. ต่อไปอีกหลายเวป ทั้งเจ้าของเมล์ขี้เหงาอยากหาคู่ เวปเกย์ เวปเลสเบี้ยน.. แม่งก็ว่ากันไป บางทีพวกโรคจิตแอ็ดมาก็มี สนุกสนานดี..

หลังจากนั้นกูก็ติดบลอคนั้นงอมแงม..

เรตติ้งกระฉูดดด.. แบบกูเองก็ยังตามอ่านคอมเมนท์แทบไม่ทัน

แล้วจนมีมาวันหนึ่ง.. กูก็ไปเห็นข้อความในคอมเมนต์จากคนคนนึง แต่ความจริงกูก็เห็นคอมเมนต์ของคนคนนี้หลายครั้งแล้ว แต่ก็แค่อ่านผ่าน.. ผ่าน.. ก็คนมาฟังเพลงทั่วไป ไม่มีอะไรมาก แต่มาผิดสังเกตเอาตรง มันตามเมนท์ทุกวัน แทบจะทุกเพลง เออ มันคงว่าง แล้วก็ลงชื่อเหมือนกันเป็นโลโก้ของมันทุกอัน ทุกเพลง ให้กูรู้ว่าคือคนเดียวกัน ก็เลยติดใจ ฝังใจ

แล้วก็เป็นคนแรก ที่กูแอ็ดเมล์ไป ปกติกูก็จะไม่แอ็ดใครไปเลย แต่คนนี้กูอยากรู้ว่าอะไรมันจะคลั่งกูขนาดนั้น เริ่มแรกกูก็เลยชวนคุยไป กวนประสาทไป ไม่คิดอะไร ไปไป มามา ก็ว่ากูก็ชักหลงรักมัน ก็ไม่รู้เป็นไปได้ไง..

จากที่กูคิดว่ามันต้องคลั่งกู กลายเป็นกูคลั่งมัน ถึงขนาดกูแอบทำบลอคเพ้อถึงมันขึ้นมา แม่งก็บลอคที่พวกคุณอ่านกันอยู่นี่แหละ แรก.. แรก.. บลอคนี้แม่งขิขุอาโนเน๊ะชิ๊บหายย..  แล้วก็ไม่มีใครรู้เลย ว่ากูแอบทำบลอคบอกรักมัน แม่งคิดแล้วกูนี่ก็คนโรแมนติกดีเหมือนกันเนอะ..

จากวันนั้น ถึงวันนี้ ที่กูรู้สึกว่าตัวกูเอง อยู่โสดมาจนป่านนี้เพื่ออะไร เพื่อรอคอยมันน่ะหรอ กูเองก็ตอบตัวเองไม่ได้วะ แต่พอกูรู้จักมัน กูก็ไม่เคยสรรหาใครเข้ามาในชีวิตกูอีกเลย กูโสด.. จากที่เหี้ยเอามาก.. มาก.. แม่งกูก็กลายเป็นคนดี เจอขอทานให้ตังค์ เจอคนแก่ถือของข้ามถนน กูก็ยังต้องเสือกเข้าไปช่วย เห็นพวกหาบเร่มานั่งกินก๋วยเตี๋ยว กูก็เดินเข้าไปจ่ายแทนเค้า เด็กขายลูกโป่ง กูก็ช่วยซื้อ แต่ปล่อยลูกโป่งลอยทิ้ง กูทำอะไรกูก็คิดถึงมัน

จากวันนั้น จนวันนี้ ผ่านมา 2-3 ปีแล้ว บลอคที่กูเคยสร้างขึ้นมาให้ฮอตด้วยมือกูเอง กูก็ไม่ค่อยจะเข้าไปเหยียบอีกเลย ในนั้นแม่งก็มีความทรงจำดีดีอยู่ กูก็ไม่อยากปิด ไม่อยากอยากลบ กูเองก็เสียดาย แล้วจู่.. จู่.. มีเพื่อนกูคนนึงมันบอกว่า เห้ย.. มึงน่าจะกลับไปอัพบลอคนั้น แล้วเริ่มหาสาวมาทำให้พวกนั้นคลั่งมึงอีกทีดิวะ ชีวิตมันจะได้สดใสกว่าเดิม แล้วปิดบลอคนี้ซะ (บลอคที่คุณอ่านกันอยู่นี่แหละ)

กูจะถามพวกคุณว่า กูจะทำแบบนี้ดีมั๊ย..