insideun อ่านว่า อินไซต์ ยู เอ็น

ถ้าจะให้พูดว่า.. วันเหงา.. เหงา.. คือในเช้าวันอาทิตย์ที่ตื่นมาไม่เจอใครละก็ สำหรับอั๋น เช้าวันเสาร์ มันก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ เพียงแค่วันเสาร์ เราต้องตื่นเช้ามาทำงาน ก็เท่านั้นเอง.. วันเสาร์ของอั๋น จะเป็นวันทำงานที่โคตรจะสุดเหงา ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

เงียบจากการเขียนบลอคนี้ไปซะหลายวัน ก็จนหลายคน ณ ที่นี้เริ่มเข้ามาบ่น จริง.. จริง.. แล้ว เรื่องที่อั๋นเขียน ไม่ค่อยจะมีสาระสักเท่าไหร่ ดูจะออกแนวอ่านแล้วหดหู่ เจ้าของบลอคเรียกร้องความสนใจจนเกินไปเกินซะมากกว่า.. แต่ก็นะ เราอยู่ตรงนี้มานานก็หลายต่อหลายปี เพื่อนฝูงที่เคยเข้ามา แวะเวียนกันมาตรงนี้ ก็ย่อมมีมากอยู่พอสมควรเหมือนกัน แต่ส่วนมากนั้น พวกมันมักไม่ค่อยจะแสดงตัว (มันมาอ่านแล้วก็ไป ไม่เมนท์นั้นเอง - -* )

เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ที่ผ่านมา เป็นวันเกิดอั๋นครับ.. ตอนแรกกะว่าจะเข้ามาอัพให้เพื่อน.. เพื่อน.. ใน Exteen อวยพรซะหน่อย แต่งานก็เยอะยุ่งอีรุงตุงนังมากซะจนไม่มีเวลาเลย งั้นวันนี้ ถ้าใครได้เข้ามาอ่าน ก็อวยพรย้อนหลังก็ได้นะ ไม่ว่ากัน ปีนี้อั๋นอายุครบ 23 แล้ว แต่ถ้าจะให้สังเกตหนังหน้า ก็ยังอยู่แค่ 15 หยก.. หยก.. 16 หย่อน.. หย่อน.. เอง (หึหึ)

พ่อเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนคลอด อั๋นเป็นเด็กที่คลอดยากมาก ด้วยเครื่องมือทางการแพทย์สมัยก่อน ที่ค่อนข้างจะไม่ไฮเทคโนฯ สักเท่าไหร่ แถมเรายังต้องไปคลอดในโรงพยาบาลของทหารอีก คลอดยากถึงขั้นที่หมอต้องเดินออกมาถามพ่อว่า อยากเลือกแม่ หรือลูกกันเลยละ..

ด้วยสายเลือดของคนเป็นพ่อ และความที่แกก็เป็นหมอด้วยอยู่แล้ว แม้จะไม่ได้ตรงสายสูติก็ตามทีเถอะ แกเลยขอหมอเข้าไปดูอาการแม่และลูกด้วย จนสุดท้าย เลยได้ทำคลอดอั๋น ด้วยมือของแกเองเลย นับว่าเป็นหนึ่งในร้อย ในพัน ในหมื่น ในแสน ของเด็กหลายคนที่ในช่วงเวลานั้น ได้ลืมตาดูโลก เห็นหน้าพ่อแม่ พร้อม.. พร้อม.. กัน

พ่อบอกว่า ประโยคแรกที่พ่อพูดตอนเห็นหน้าอั๋นที่ลืมตาขึ้นมาคือ.. "พ่อจะเลี้ยงลูก ให้ดีที่สุด ด้วยตัวของพ่อเอง" กับเด็กทารกคนนั้น ที่ก็ยังไม่รู้ประสีประสาอะไร แล้วก็เป็นแบบที่พ่อพูดไว้จริง.. จริง.. ครับ อั๋นถูกเลี้ยงมาโดยผู้ชาย ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ ถูกเลี้ยงมาโดยทหาร อยู่กรม นอนกินบนกองร้อย พลทหารป้อนข้าว.. อาบน้ำ แต่งตัว เรียกได้ว่า เชื้อทหาร มันติดตัวเรามาตั้งแต่เกิด (พ่ออั๋นรับราชการทหารเหล่าแพทย์ครับ)

และมาจนถึงปัจจุบัน ไอความที่เราเป็นแบบนี้ ไอดอลมันก็น่าจะมาจากพ่อของเรานี่แหละครับ.. แต่อีกหลายสิ่งหลายอย่าง ที่มันยังไม่เหมือนเลยซะทีเดียว ก็คือไอเรื่องความขี้เกียจ ยังทำนั่น นู่น นี่ไม่เป็น เพราะความที่ตอนเล็ก ถูกเลี้ยงมาอย่างโอ๋ เอาอกเอาใจ ตามใจนี่แหละ มันก็เลยเป็นแบบนี้ (อ่าวเห้ย.. โทษใครวะ 55+)

วันนี้พอแค่นี้ก่อน วันหลังค่อยมาเล่าต่อ...