insideun อ่านว่า อินไซต์ ยู เอ็น

บทเพลงเดิมยังคงบรรเลงต่อไป
ท่วงทำนองของเพลงยังคงห่ำหั่นจิตใจคนฟัง

ซ้ำแล้ว.. ซ้ำเล่า..

ไม่มีเพลงไหนที่จะเพราะ และสอดคล้อง
กับวันอาทิตย์ที่เดียวดายเท่าเพลงนี้อีกแล้ว

หากเพลงนี้เป็นเหมือนมีดเล่มหนึ่ง
มันคงเป็นมีดที่ค่อยๆ กรีดแล่เนื้อเราอย่างบางเบา
เลือดสีแดงสด คงจะค่อยๆ หยดไหลริน
ตามท่วงทำนอง เสียงเปียโน และเสียงแสนเศร้าของนักร้อง

สุดท้าย.. จุดจบคงไม่พ้นความตาย
แต่มันจะเป็นความตายที่ค่อยๆ คืบคลาน อย่างช้าๆ

แต่เช้าวันอาทิตย์ที่ มีนา จากไป
กลับไม่เหมือนกับมีดเล่มนั้น
ทว่า..

มันเหมือนดังมีดที่แทงเข้ากลางอกอย่างจัง
เจ็บ.. ทรมาน..

จะตายไว หรือตายช้า
ผมว่า มันคงจะไม่แตกต่างกัน

มันอยู่ที่ คนที่จับมีดเล่มนั้น คือใคร? มากกว่า

.....

Gloomy is Sunday, with shadows I spend it all
My heart and I have decided to end it all
Soon there’ll be candles and prayers that are sad I know
Let them not weep let them know that I’m glad to go
Death is no dream for in death I’m caressing you
With the last breath of my soul I’ll be blessing you

Gloomy Sunday

.....

เสียงโทรศัพท์ของสายวันนี้ปลุกผม
การชักชวนให้ออกไปเปิดหูเปิดตา จากคนรอบข้าง
ยังคงไม่เป็นผล

การเก็บตัวเงียบงันอยู่คนเดียว
อาจจะไม่ใช่ทางออกที่ดีสำหรับคนอื่น ที่มองเข้ามานัก

สายที่สองของวัน เป็นเพื่อนเก่าจากแดนไกลที่โทรมาทักทาย
เธอเล่าถึงชีวิตที่ก้าวผ่านของเธอเมื่อ 2-3 เดือนก่อนให้ผมฟัง
เธอเป็นผู้หญิงที่กำลังทำตามฝัน

บทสนทนา และอมยิ้มที่มุมปากที่เธอส่งผ่านมา
ทำให้ผมลืมความปวดร้าว เรื่องราวบางอย่างได้สนิทใจ
แต่มันก็เพียงแค่ชั่วขณะนั้น
เพราะเมื่อเจ้าของเสียงใสได้วางสายไป
อุณหภูมิข้างในจิตใจ ของผมก็กลับเข้าสู่ที่องศาเดิม

ย่างเข้าเดือนที่ 4 ..

กับเช้าวันอาทิตย์ ที่ไม่มีเธอ

to be continue...