insideun อ่านว่า อินไซต์ ยู เอ็น

หลังจากเรียนจบ ผมตัดสินใจทำตามฝันของตัวเอง
โดยการเป็นคนทำงานอาชีพอิสระ
รายได้.. แม้จะไม่มากมายเป็นกอบเป็นกำนัก
แต่ก็พอมีพอกิน ผ่อนรถคันเล็กๆ และคอนโดแคบๆ นี้ได้

แม้สิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ อาจจะไม่ใช่ฝันที่เป็นจริงอันสูงสุด
แต่ผมก็ภูมิใจ เพราะอย่างน้อย ที่สุดแล้ว
สิ่งนี้ มันก็คือสิ่งที่ผมได้เดินก้าวเข้ามา
ก้าวสู่ความฝัน ที่จุดหมาย แม้จะยังอีกไกล
ทว่า.. มันก็ยังดี กว่าผมไม่ได้เดินเข้ามาทางนี้เลย

ผิดกับ "ไอย้ง" เพื่อนสมัยวัยเรียนของผม
หลังจากที่เราแยกจากกันเพราะต่างต้องไปทำงาน และหน้าที่ของตน
ไอย้งก็ต้องเดินไปตามทางที่ครอบครัวได้วางแผนไว้
ผมไม่แปลกใจเลย ที่ทำไมไอย้งถึงเลือกเรียนสาขาสื่อสิ่งพิมพ์
ทั้งๆ ที่มันเคยบอกไว้ว่า.. ใจจริงแล้วมันอยากเป็นนักการตลาดมากกว่า

แต่เพราะกิจการสำนักพิมพ์เล็กๆ ของที่บ้าน
และความที่มันเป็นลูกคนโต มันบอกว่าจึงต้องรับภาระนี้ไว้ทั้งหมด
มันพูดกับผมว่า ถ้ามัน "สามารถบริหารกิจการของครอบครัวนี้ได้
และไปรอด.. มันจะได้เป็นนักการตลาด ที่สามารถวางแผนการบริหารได้
อย่างไม่ต้องเสียเวลาเรียนอีก 4 ปีให้เหนื่อย
เพื่อแลกใบปริญญาแค่ใบเดียว"

นับว่าเป็นความคิดหนึ่งของมัน ที่ผมต้องนับถือมันจริงๆ
ที่มันสามารถแยกความฝัน กับหน้าที่ออกจากกันได้

เมื่อวานนี้ไอย้งโทรศัพท์มาบอกผมว่า
ที่บ้านยอมให้มันได้จับหนังสือ เพื่อนำมาตีพิมพ์บ้างแล้ว
มันว่า.. ถึงเวลาที่เพื่อนอย่างผมจะประสบความสำเร็จ
ตามความฝันของผม อีกขั้น..

โดยการมีหนังสือของตัวเองถูกจัดให้ออกมาเป็นเล่มสักที
สิ้นคำพูดของมัน ผมดีใจที่สุด ผมกล่าวคำว่า
ขอบคุณ.. ขอบใจ.. มันไปซะหลายครั้ง
และมันก็ขำกับน้ำเสียงปนดีใจอย่างไม่เสแสร้งของผมไม่น้อย
เสียงมันหัวเราะรวน ผมอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากวางสาย..

ผมก็คิดว่า ช่วงเวลาดีๆ แบบนี้..
ทำไมถึงไม่มี มีนา มาคอยยิ้มอย่างภูมิใจอยู่ข้างๆ ผมนะ

to be continue...