insideun อ่านว่า อินไซต์ ยู เอ็น

...

“ฉันไม่เข้าใจเหตุผลที่คนแปลกหน้าสองคน..
ที่ตัดสินใจจะกระโดดขึ้นเตียงด้วยกัน
มัน "อยาก" ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

"เมื่อก่อนฉันก็เคยตั้งคำถามแบบนี้เหมือนกัน"

“แล้วได้คำตอบว่า?”

"จำไม่ได้แล้ว"

“อ้าว แล้วถ้าเป็นตอนนี้หล่ะ?”

"มันก็ไม่เห็นต้องคิดอะไร
มันก็เหมือนกับเวลาแกกินข้าว ฉี่ ขี้ ดูทีวีนั่นแหละ
ทีเวลาแกทำกิจกรรมพวกนั้น แกไม่เห็นถาม"

“ก็มันไม่เหมือนกันนี่”

"มันก็.. ไม่ต่างกันนักหรอก"

...

ประโยคสนทนาบทนั้นลอยมาจากโต๊ะข้างหลัง
ในร้านอาหารกึ่งผับของค่ำคืนวันศุกร์
ผมไม่กล้าหันกลับไป...

กลัว... สายตาแล้งไร้แบบนั้น..
จะทำผมสะทกสะเทือนอีกครั้ง

กลัว... รอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง
จะทำให้ผมสั่นไหว

บางคนรู้จักความอ้างว้างได้ดีกว่าใคร...
ต่อให้สนิทสนมกันมากแค่ไหน...
ก็ไม่มีทางที่เขายอมรับกับใครหน้าไหนทั้งนั้น
ว่าคนอย่างเขาเหงาได้ ร้องไห้เป็น

อย่าพูดเรื่องความรักให้เขาฟัง
ถ้าไม่อยากเห็นรอยยิ้มเหยียด.. เหยียด..
กับเสียงหัวเราะเย้ยหยันในลำคอ
 

ไม่รู้เพราะเหตุใด
ความเศร้าถึงดึงดูดผมได้ดีเสมอ...
ครั้งนี้ กับผู้หญิงคนนี้.. ก็เหมือนกัน

เป็นอีกวัน ที่ผมคิดถึง มีนา ขึ้นมาจับใจ

to be continue...